آنات

باید به رندگی لبخند بزنم وگرنه زیر دست و پای خودم له می شوم  (از توهمات یک هیولا )

 آیا فکر می کنید هیولا واقعا دچار توهم شده؟ آیا فکر می کنید همین توهم کافی ست که او را از له شدن نجات بدهد آن هم برای همیشه؟  بعد ها آدم ها به این نتیجه رسیدند که هیولای بیچاره به زندگی لبخند نزد   به آن خندید   چرا که تنها مدرک هیولا بودنش همین بود ! البته ما نمی توانیم در مورد هیولا بودنش نظر قطعی بدهیم چون به دلیل ضعف زیادمان توی مشت زندگی گرفتاریم و جزیی از زندگی ایم ،پس مورد تمسخر هیولاهه ایم ،برای  اظهار نظر باید بیاییم بیرون از زندگی و مستقل تصمیم بگیریم که بهش بخندیم یا لبخند بزنیم آن وقت هم که دیگر هیولا شده ایم.   

 من خودم یک روز در توهمی عمیق این اظهار نظر را مرتکب شدم.