وبلاگ نویسانی که این مطلب را می خوانند به نوعی به بنده لطف داشته اند اما دلیل نمی شود که من سانسور کنم. امیدوارم که دوستان ظرفیت (که اولین شرط وارد شدن به دنیای امروز هست)انتقادات را داشته باشند. دوستان عزیز و محترم شما خجالت نمی کشید این همه مطلب گوناگون مزخرف بی مایه جمع و جور می کنید ؟ نمی دانم از کجایتان سرریز یا ته ریز می کند.فکر نمی کنید بهتر باشد سر خیابان متلک بگویید و متلک بشنوید تا اینکه این قدر الاف نباشید و این طوری خاله زنکانه به هم سواد تعارف نکنید؟آی آدم هایی که می توانید مخاطبین تقریبا خوبی برای اینترنت باشید در حالی که تا کمر ( از سر تا کمر و بعدا می فهمید که چرا تا کمر! ) در خرافات فرو رفته اید. درست است که همه چیز شما ایرانی است اما تفکر یک مقوله ی جداست . سینما وهنر وعلم وادبیات این سرزمین هنوز مورد نقد اهالی خودشان قرار نگرفته. این انسان دوستی دروغین باعث شده که همه چیز سطحی باشد همه چیز روی موج روزنامه یی غوغایی یا خاموشی . فراموش نکنید که نوشته و هر چیز مکتوب قابل نقد و فحش دادن است و نمی شود بی خیال نوشت و در رفت. لااقل از بد و بیراه های آدم های دیگر در امان نمی ماند! وقتی محموددولت آبادی با داستان سلوک و بهمن فرمان آرا با فیلم یک بوس کوچولو و امثال آن ها با آثار دیگر این قدر به ما با دید تحقیر نگاه می کنند و فکر می کنند ما را حسابی اغفال ( منظور غافلگیر است !)کرده اند یا این علی عبدالرضایی که خوب درخشید اما دارد تکرار مکررات طواف فور نفسه (for) انجام می دهد چه جایی برای شماست که از فحش ها در امان باشید. یادتان باشد وقت من یکی خیلی ارزش دارد اگر با موضوعی ۱۰۰ در۱۰۰ هم مخالف باشم اما زیبا وتازه باشد برایش دست می زنم واگر موافقش باشم اما ضعیف باشد تف می اندازم .(این است آنچه که ما بایدراجع به هم بگوییم)
+ نوشته شده در ساعت توسط a k
|